No meu mar da tranquilidade hai un arquipélago de illas pequenas no que crecen froitas exóticas. Son as árbores que arrodean A casa de Mango Street (1984), da chicana Sandra Cisneros.

Esperanza é unha adolescente de orixe mexicana que vive nunha casa que non lle gusta en Mango Street. Ela é a narradora dos contos que conforman este libro, no que nos introducimos a través da súa mirada nos recunchos dese microcosmos plural e heteroxéneo que conforma esa rúa multicultural. Esperanza é muller, inmigrante e pobre. E os contos fálannos de mulleres, inmigración e pobreza, é dicir, de discriminación, soños rotos, maltrato, abuso, falta de coñecemento, sumisión, desconcerto e patria.

A casa de Mango Street é un libro cheo de cores e  imaxes plásticas, no que a maioría dos contos deixan un pouso amargo necesario. A vergoña é mala cousa, sabes? Amóucate. Queres saber por que deixei de ir ao colexio? Porque non tiña roupa boa. Non tiña roupa, pero tiña cerebro. Pero sobre os traballos de sol a sol, as mulleres secuestradas tras de unha fiestra, os bicos forzados e os golpes untados con mantequilla, levántase un nome que é un símbolo: Esperanza. Son unha filla fea. Son a que ninguén vén buscar. É a que se levanta soa, a que decide que quere saír, a que soña cunha casa de seu, a que sabe o que non quere, e tamén a testemuña, a voz, a herdeira. Cando marches tes que te lembrar de volver polos demais. Un círculo, entendes? Sempre serás Esperanza. Sempre serás Mango Street. Non podes borrar o que sabes. Non podes esquecer o que es.

A casa de Mango Street, ou mellor dito, o desexo dunha casa fóra de Mango Street, trae á miña mente outras arelas de casas recentes. Porque o desexo de teito é primitivo, pero o de fogar aínda máis. “Un piso non. Un apartamento que dea atrás non. A casa dun home non. A dun pai non. Unha casa de meu. […] Só unha casa silenciosa coma a neve, un espazo ao que poder ir, limpo coma o papel antes do poema.”